اکسس کنترل چندخروجی آسانسور چیست؟ راهنمای انتخاب و کاربرد

اکسس کنترل چندخروجی آسانسور سیستمی است که به‌جای کنترل یک مسیر یا یک توقف، امکان کنترل مستقل چند خروجی و در نتیجه مدیریت دسترسی به توقف‌های مختلف آسانسور را فراهم می‌کند.

در یک ساختمان، همه کاربران لزوماً نباید به تمام طبقات دسترسی داشته باشند. برای مثال، ممکن است هر واحد مسکونی فقط اجازه دسترسی به طبقه خود را داشته باشد، در حالی که مدیر ساختمان یا یک کاربر مشخص بتواند به چند طبقه یا تمام توقف‌ها دسترسی داشته باشد.

در چنین پروژه‌هایی، استفاده از یک اکسس کنترل تک‌خروجی معمولاً پاسخگوی نیاز ساختمان نیست؛ زیرا لازم است دسترسی به چند مسیر به‌صورت مستقل کنترل شود. اکسس کنترل چندخروجی این امکان را فراهم می‌کند که برای هر خروجی، شرایط دسترسی مشخصی تعریف شود و پس از احراز هویت کاربر، تنها خروجی‌های مجاز برای او فعال شوند.

اکسس کنترل چندخروجی آسانسور چه کاری انجام می‌دهد؟

وظیفه اصلی اکسس کنترل چندخروجی، کنترل مستقل دسترسی به چند توقف آسانسور است.

برای مثال، ساختمانی را در نظر بگیرید که دارای توقف‌های پارکینگ، همکف و طبقات ۱ تا ۵ است. اگر قرار باشد کاربران مختلف فقط به توقف‌های مجاز خود دسترسی داشته باشند، سیستم باید بتواند مسیر دسترسی هر کاربر را به‌صورت جداگانه مدیریت کند.

در این حالت، اکسس کنترل چندخروجی می‌تواند خروجی‌های مختلف خود را به مسیرهای مربوط به توقف‌های موردنظر متصل کند و بر اساس روش احراز هویت تعریف‌شده، دسترسی لازم را برقرار کند.

بنابراین، مفهوم «چندخروجی» فقط به تعداد رله‌های موجود در دستگاه محدود نمی‌شود؛ موضوع اصلی این است که چند مسیر دسترسی را می‌توان به‌صورت مستقل کنترل کرد.

چرا به اکسس کنترل چندخروجی نیاز داریم؟

هرچه تعداد توقف‌های قابل کنترل و تنوع دسترسی کاربران بیشتر شود، کنترل دسترسی نیز پیچیده‌تر می‌شود.

در یک پروژه ساده ممکن است فقط لازم باشد یک توقف برای کاربران مجاز آزاد شود؛ اما در یک ساختمان چندواحدی، ممکن است لازم باشد:

• هر واحد فقط به توقف‌های مشخصی دسترسی داشته باشد.
• یک کاربر به بیش از یک توقف دسترسی داشته باشد.
• کاربران مختلف دسترسی‌های متفاوتی داشته باشند.
• مدیر ساختمان دسترسی گسترده‌تری نسبت به ساکنان داشته باشد.
• دسترسی بعضی کاربران در شرایط خاص تغییر کند.

در چنین شرایطی، سیستم چندخروجی می‌تواند پایه سخت‌افزاری لازم برای کنترل مستقل این مسیرهای دسترسی را فراهم کند.

نکته مهم: تعداد خروجی به‌تنهایی مشخص‌کننده قابلیت‌های مدیریتی یک اکسس کنترل نیست. دو دستگاه با تعداد خروجی یکسان ممکن است از نظر نحوه تعریف کاربران، مدیریت دسترسی‌ها و امکانات کنترلی تفاوت زیادی داشته باشند. این موضوع در ادامه مقاله بررسی خواهد شد.

منطق عملکرد اکسس کنترل چندخروجی آسانسور چگونه است؟

برای درک درست اکسس کنترل چندخروجی، بهتر است چهار مفهوم اصلی را از یکدیگر تفکیک کنیم:

توقف آسانسور، خروجی اکسس کنترل، واحد ساختمان و کاربر.

این چهار مفهوم در یک سیستم کنترل دسترسی به یکدیگر مرتبط هستند، اما یکسان نیستند. اشتباه گرفتن آنها می‌تواند باعث انتخاب نادرست تعداد خروجی یا حتی انتخاب سیستم نامناسب برای پروژه شود.

توقف آسانسور چیست؟

هر نقطه‌ای که آسانسور در آن توقف می‌کند، یک توقف محسوب می‌شود؛ برای مثال:

• پارکینگ
• همکف
• طبقه ۱
• طبقه ۲
• طبقه ۳
• طبقه ۴
• طبقه ۵

بنابراین ممکن است یک ساختمان ۷ توقف داشته باشد، اما همه این توقف‌ها لزوماً نیاز به کنترل دسترسی نداشته باشند.

برای مثال، اگر ورود به پارکینگ و همکف برای همه آزاد باشد و فقط طبقات مسکونی نیاز به محدودیت دسترسی داشته باشند، لازم نیست برای تمام توقف‌های آسانسور یک مسیر کنترل دسترسی مستقل ایجاد شود.

خروجی اکسس کنترل چیست؟

خروجی، مسیر کنترلی مستقلی است که اکسس کنترل از طریق آن می‌تواند یک مسیر دسترسی را فعال یا غیرفعال کند.

در سیستم‌های چندخروجی، هر خروجی می‌تواند برای کنترل یک مسیر مشخص در مدار آسانسور مورد استفاده قرار گیرد. بسته به نحوه سیم‌کشی و طراحی سیستم، این کنترل می‌تواند به‌صورت مستقیم روی ورودی مربوط به یک توقف انجام شود یا در مسیر فرمان شستی‌های آسانسور قرار بگیرد.

بنابراین هنگام انتخاب اکسس کنترل نباید فقط تعداد توقف‌های ساختمان را بشماریم و همان عدد را به‌عنوان تعداد خروجی موردنیاز در نظر بگیریم.

ملاک اصلی، تعداد مسیرهایی است که قرار است به‌صورت مستقل کنترل شوند.

رابطه توقف و خروجی

برای روشن‌تر شدن موضوع، ساختمانی با توقف‌های زیر را در نظر بگیرید:

P، GF، 1، 2، 3، 4، 5

اگر فقط دسترسی به طبقات ۱ تا ۵ محدود شود، از نظر منطق کنترل دسترسی، موضوع اصلی کنترل همین مسیرهای دسترسی است و توقف‌های آزاد ساختمان لزوماً نیازمند خروجی کنترل‌شده نیستند.

از طرف دیگر، ممکن است در یک پروژه لازم باشد چند توقف مختلف به‌صورت مستقل کنترل شوند؛ در این حالت تعداد مسیرهای کنترل‌شده افزایش پیدا می‌کند.

پس:

تعداد کل توقف‌های آسانسور ≠ الزاماً تعداد خروجی موردنیاز اکسس کنترل

به همین دلیل، تعیین تعداد خروجی باید بر اساس نحوه استفاده از آسانسور و مسیرهای دسترسی موردنیاز پروژه انجام شود، نه صرفاً تعداد طبقات ساختمان.

واحد ساختمان در کجای این منطق قرار می‌گیرد؟

در یک ساختمان چندواحدی، مسئله فقط کنترل طبقات نیست؛ باید مشخص شود چه کسی اجازه دسترسی به کدام توقف‌ها را دارد.

برای مثال، فرض کنید ساختمانی دارای واحدهای ۱ تا ۵ باشد.

ممکن است:

• کاربر واحد ۱ فقط به توقف مربوط به واحد خود دسترسی داشته باشد.
• کاربر واحد ۲ فقط به توقف واحد ۲ دسترسی داشته باشد.
• مدیر ساختمان به چند توقف یا تمام توقف‌ها دسترسی داشته باشد.
• یک کاربر خاص، مانند نیروی خدماتی، به چند توقف مشخص دسترسی داشته باشد.

در اینجا «واحد» یک مفهوم مدیریتی برای سازمان‌دهی کاربران و دسترسی‌های آنهاست.

بنابراین در سیستم‌های پیشرفته‌تر، تنها با این موضوع مواجه نیستیم که «خروجی شماره ۳ مربوط به طبقه ۳ است»؛ بلکه باید بدانیم کدام کاربر یا واحد اجازه فعال‌کردن کدام خروجی‌ها را دارد.

کاربر چه نقشی دارد؟

کاربر شخصی است که از روش احراز هویت تعریف‌شده برای دریافت دسترسی استفاده می‌کند.

این روش می‌تواند بسته به نوع سیستم شامل مواردی مانند کارت یا تگ، رمز، اثر انگشت یا سایر روش‌های احراز هویت باشد.

اما نکته مهم در سیستم چندخروجی این است که احراز هویت به‌تنهایی کافی نیست.

سیستم باید علاوه بر تشخیص کاربر، بتواند مشخص کند:

این کاربر به کدام خروجی‌ها اجازه دسترسی دارد؟

برای مثال، اگر یک کاربر فقط مجاز به استفاده از خروجی‌های مربوط به طبقات ۲ و ۵ باشد، احراز هویت موفق او نباید به معنی آزاد شدن تمام خروجی‌های سیستم باشد.

منطق کلی به این شکل است:

احراز هویت کاربر ← بررسی دسترسی ← فعال‌شدن خروجی‌های مجاز

این همان تفاوت اصلی میان یک سیستم صرفاً «احراز هویت» و یک سیستم «کنترل دسترسی چندخروجی» است.

آیا یک کاربر می‌تواند به چند توقف دسترسی داشته باشد؟

بله. در یک سیستم چندخروجی، دسترسی یک کاربر الزاماً به یک توقف محدود نیست.

برای مثال، ممکن است یک کاربر مجاز باشد به:

طبقه ۲ + طبقه ۵ + پارکینگ

دسترسی داشته باشد، در حالی که کاربر دیگری فقط به طبقه ۳ دسترسی داشته باشد.

بنابراین نباید این تصور را داشته باشیم که:

هر کاربر = یک خروجی

یا:

هر واحد = یک خروجی

رابطه واقعی می‌تواند بسیار انعطاف‌پذیرتر باشد و به طراحی سیستم و نحوه تعریف دسترسی‌ها بستگی دارد.

چند کاربر برای یک واحد چه می‌شود؟

در ساختمان‌های مسکونی معمولاً یک واحد فقط یک استفاده‌کننده ندارد.

برای مثال، اعضای یک خانواده ممکن است هر کدام یک کارت یا تگ مجزا داشته باشند، اما همگی باید به توقف‌های مجاز همان واحد دسترسی داشته باشند.

در نتیجه در یک سیستم مناسب، می‌توان مفهوم «واحد» را از «کاربر» جدا کرد:

توقف‌های مجاز →اطلاعات احراز هویت هر کاربر →چند کاربر → واحد

این ساختار برای ساختمان‌هایی که تعداد کاربران آنها بیشتر از تعداد واحدهاست، اهمیت زیادی دارد.

یک مثال کامل

فرض کنیم یک ساختمان دارای ۵ واحد است و برای هر واحد دسترسی متفاوتی تعریف شده است.

واحد ۱ ممکن است فقط به طبقه ۱ دسترسی داشته باشد، واحد ۲ به طبقه ۲ و به همین ترتیب.

در عین حال، مدیر ساختمان می‌تواند دسترسی گسترده‌تری داشته باشد و به تمام توقف‌های موردنیاز دسترسی پیدا کند.

در چنین پروژه‌ای، سیستم فقط وظیفه خواندن یک کارت یا تشخیص یک کاربر را ندارد؛ بلکه باید بتواند هویت کاربر را به سطح دسترسی او مرتبط کند و فقط مسیرهای مجاز را در اختیار او قرار دهد.

این منطق، پایه اصلی استفاده از اکسس کنترل چندخروجی در ساختمان‌های چندواحدی است.

در ادامه، یک سؤال مهم مطرح می‌شود:

آیا هر اکسس کنترل چندخروجی با تعداد خروجی یکسان، قابلیت مدیریتی یکسانی دارد؟

پاسخ منفی است. تعداد خروجی فقط یکی از مشخصات سیستم است و قابلیت‌هایی مانند نحوه تعریف کاربران، ارتباط کاربران با واحدها، مدیریت دسترسی‌ها و امکانات مدیریتی می‌توانند بین سیستم‌های مختلف تفاوت داشته باشند.

تفاوت اکسس کنترل چندخروجی با سیستم مدیریت دسترسی چندواحدی

عبارت «اکسس کنترل چندخروجی» فقط تعداد مسیرهایی را که سیستم می‌تواند کنترل کند مشخص می‌کند؛ اما درباره نحوه مدیریت کاربران و دسترسی‌ها اطلاعات کاملی نمی‌دهد.

برای مثال، دو سیستم ممکن است هر دو ۸ خروجی داشته باشند، اما قابلیت‌های مدیریتی آنها کاملاً متفاوت باشد.

یک سیستم ممکن است صرفاً برای هر خروجی یک رمز تعریف کند و با ورود رمز، همان خروجی را فعال کند. در مقابل، یک سیستم پیشرفته‌تر می‌تواند کاربران و واحدهای ساختمان را به یکدیگر مرتبط کند و برای هر واحد، کاربران، کارت‌ها یا تگ‌های متعدد و توقف‌های مجاز مشخص تعریف کند.

بنابراین هنگام انتخاب اکسس کنترل چندخروجی، فقط نباید پرسید:

«دستگاه چند خروجی دارد؟»

بلکه باید پرسید:

«این خروجی‌ها چگونه مدیریت می‌شوند و دسترسی کاربران چگونه تعریف می‌شود؟»

اکسس کنترل چندخروجی ساده چگونه کار می‌کند؟

در ساده‌ترین حالت، سیستم چندخروجی وظیفه کنترل چند مسیر مستقل را بر عهده دارد.

برای مثال، یک سیستم ۸ خروجی می‌تواند برای کنترل دسترسی به ۸ مسیر مختلف مورد استفاده قرار گیرد. ممکن است برای هر مسیر یک رمز یا روش احراز هویت مشخص در نظر گرفته شود و پس از احراز هویت، خروجی مربوطه فعال شود.

این نوع سیستم برای پروژه‌هایی که منطق دسترسی ساده‌ای دارند می‌تواند کاملاً مناسب باشد.

برای مثال، اگر هدف فقط این باشد که هر طبقه با یک رمز مشخص آزاد شود، نیازی نیست سیستم حتماً ساختار پیچیده‌ای برای مدیریت کاربران و واحدها داشته باشد.

سیستم مدیریت چندواحدی چه تفاوتی دارد؟

در یک ساختمان مسکونی، معمولاً مسئله فقط «آزاد کردن یک خروجی» نیست.

ممکن است بخواهیم بدانیم:

• این کاربر متعلق به کدام واحد است؟
• کدام کارت‌ها یا تگ‌ها برای آن واحد تعریف شده‌اند؟
• این واحد به کدام توقف‌ها دسترسی دارد؟
• آیا یک واحد چند کاربر یا چند تگ دارد؟
• آیا می‌توان دسترسی یک واحد را موقتاً غیرفعال کرد؟
• اگر کارت یکی از ساکنان گم شود، چگونه فقط همان کارت حذف شود؟
• آیا مدیر ساختمان می‌تواند دسترسی گسترده‌تری داشته باشد؟

در چنین شرایطی، سیستم باید علاوه بر کنترل خروجی‌ها، منطق مدیریت دسترسی کاربران و واحدها را نیز در اختیار مدیر ساختمان قرار دهد.

ارتباط واحد، کاربر و توقف‌های مجاز

در سیستم‌های مدیریت دسترسی مبتنی بر واحد، می‌توان ساختار منطقی زیر را در نظر گرفت:

توقف‌های مجاز →کاربران و تگ‌های آن واحد → واحد ساختمان

برای مثال، فرض کنید واحد شماره ۳ دارای چند نفر ساکن است.

می‌توان برای این واحد چند کارت یا تگ تعریف کرد و مشخص کرد که این کاربران به توقف‌های تعیین‌شده برای واحد ۳ دسترسی داشته باشند.

در این حالت، اگر یکی از ساکنان کارت خود را گم کند، مسئله فقط «حذف یک کارت از دستگاه» نیست؛ بلکه باید بتوان همان شناسه یا کاربر را از مجموعه دسترسی‌های واحد مربوطه حذف کرد، بدون اینکه دسترسی سایر ساکنان آن واحد تحت تأثیر قرار بگیرد.

این نوع ساختار برای ساختمان‌های چندواحدی اهمیت زیادی دارد.

تعداد خروجی یکسان، به معنی قابلیت یکسان نیست

فرض کنید دو اکسس کنترل هر دو دارای ۸ خروجی هستند.

سیستم اول ممکن است برای هر خروجی یک رمز مستقل داشته باشد و با وارد کردن رمز، خروجی مربوطه را فعال کند.

سیستم دوم ممکن است علاوه بر ۸ خروجی، امکان تعریف واحدهای مختلف، چند تگ برای هر واحد، توقف‌های مجاز هر واحد و مدیریت جداگانه کاربران را فراهم کند.

از نظر تعداد خروجی، هر دو دستگاه «۸ خروجی» هستند؛ اما از نظر کاربرد مدیریتی، یکسان نیستند.

بنابراین در زمان خرید، مقایسه صرفاً بر اساس عدد خروجی می‌تواند گمراه‌کننده باشد.

یک مثال در ساختمان مسکونی

فرض کنید ساختمانی دارای ۸ توقف قابل کنترل است و برای هر واحد، چند کارت یا تگ در اختیار ساکنان قرار می‌گیرد.

اگر سیستم فقط وظیفه فعال‌کردن خروجی‌ها را داشته باشد، ممکن است مدیریت دسترسی‌ها با روش‌های ساده انجام شود.

اما اگر ساختمان نیاز داشته باشد برای هر واحد مجموعه‌ای از کاربران و تگ‌ها تعریف شود، هر واحد توقف‌های مشخصی داشته باشد و در آینده امکان حذف، تغییر یا غیرفعال‌کردن دسترسی‌ها وجود داشته باشد، بهتر است سیستمی انتخاب شود که ساختار مدیریتی متناسب با این نیازها را داشته باشد.

در اینجا «چندخروجی بودن» یک ویژگی سخت‌افزاری/کنترلی است، اما «مدیریت چندواحدی» یک قابلیت منطقی و مدیریتی است.

آیا هر اکسس کنترل چندخروجی برای ساختمان مناسب است؟

خیر.

پاسخ این سؤال به نیاز پروژه بستگی دارد.

اگر پروژه فقط به کنترل چند مسیر با منطق ساده نیاز داشته باشد، یک سیستم چندخروجی ساده می‌تواند انتخاب مناسبی باشد.

اما اگر پروژه دارای چندین واحد، کاربران متعدد، چند کارت برای هر واحد، دسترسی‌های متفاوت و نیاز به مدیریت مداوم کاربران باشد، باید علاوه بر تعداد خروجی، قابلیت‌های مدیریتی سیستم نیز بررسی شود.

به همین دلیل، هنگام انتخاب اکسس کنترل چندخروجی بهتر است این موارد را در کنار تعداد خروجی بررسی کنید:

1. تعداد خروجی‌های موردنیاز
2. روش احراز هویت
3. امکان تعریف چند کاربر یا تگ
4. نحوه ارتباط کاربر با واحد
5. امکان تعیین چند توقف برای هر کاربر یا واحد
6. امکان حذف یا تغییر دسترسی‌ها
7. امکان غیرفعال‌کردن موقت دسترسی
8. امکانات مدیریتی موردنیاز ساختمان

در ادامه مقاله، ابتدا بررسی می‌کنیم که تعداد خروجی موردنیاز یک پروژه چگونه تعیین می‌شود و چرا تعداد توقف‌های آسانسور همیشه برابر با تعداد خروجی موردنیاز نیست.

چگونه تعداد خروجی اکسس کنترل آسانسور را انتخاب کنیم؟

یکی از اولین سؤالات هنگام انتخاب اکسس کنترل چندخروجی این است که دستگاه چند خروجی داشته باشد؟

مدل‌های مختلفی با تعداد خروجی‌های متفاوت وجود دارند؛ برای مثال ۸، ۱۲، ۱۶، ۲۴ و ۳۲ خروجی.

اما انتخاب تعداد خروجی نباید فقط بر اساس تعداد طبقات یا تعداد واحدهای ساختمان انجام شود. ابتدا باید مشخص شود چند مسیر از آسانسور قرار است به‌صورت مستقل تحت کنترل دسترسی قرار بگیرند.

آیا تعداد خروجی باید برابر تعداد توقف‌های آسانسور باشد؟

خیر، لزوماً چنین نیست.

فرض کنید یک آسانسور دارای توقف‌های زیر باشد:

P، GF، 1، 2، 3، 4, 5

در این ساختمان ۷ توقف وجود دارد، اما ممکن است فقط طبقات ۱ تا ۵ نیاز به کنترل دسترسی داشته باشند و پارکینگ و همکف برای همه کاربران آزاد باشند.

در این حالت، تعداد توقف‌های آسانسور ۷ عدد است، اما همه آنها الزاماً به خروجی کنترل دسترسی نیاز ندارند.

از طرف دیگر، نحوه اتصال خروجی‌ها نیز در انتخاب تعداد خروجی مؤثر است. در بعضی پروژه‌ها خروجی‌ها برای کنترل مستقیم مسیرهای مشخص استفاده می‌شوند و در بعضی طراحی‌ها می‌توانند در مسیر فرمان شستی‌های آسانسور قرار بگیرند.

بنابراین قاعده ساده زیر همیشه درست نیست:

تعداد توقف آسانسور = تعداد خروجی اکسس کنترل

ملاک صحیح‌تر این است:

تعداد خروجی موردنیاز = تعداد مسیرهای دسترسی که باید مستقل از یکدیگر کنترل شوند.

یک مثال ساده برای انتخاب تعداد خروجی

فرض کنید ساختمانی ۸ توقف دارد، اما فقط ۶ توقف آن باید محدود شوند.

اگر برای هر توقف محدودشده یک مسیر مستقل در نظر گرفته شود، ممکن است یک سیستم ۸ خروجی برای این پروژه انتخاب مناسبی باشد و دو خروجی نیز برای توقف‌های دیگر یا نیازهای احتمالی پروژه باقی بماند.

اما اگر ساختمان دیگری ۱۰ توقف قابل‌کنترل داشته باشد، انتخاب یک سیستم ۸ خروجی صرفاً به دلیل اینکه «۸ خروجی برای بیشتر پروژه‌ها کافی است» تصمیم درستی نیست.

در چنین شرایطی باید به سراغ تعداد خروجی بالاتر رفت یا نحوه طراحی و سیم‌کشی پروژه را بررسی کرد.

اکسس کنترل ۸ خروجی برای چه پروژه‌هایی مناسب است؟

سیستم‌های ۸ خروجی معمولاً برای پروژه‌هایی مناسب هستند که تعداد مسیرهای مستقل قابل‌کنترل آنها در محدوده ظرفیت ۸ خروجی قرار دارد.

برای مثال:

• ساختمان‌های مسکونی با تعداد توقف محدود
• پروژه‌هایی که فقط تعدادی از طبقات نیاز به محدودیت دسترسی دارند
• پروژه‌هایی که برای توسعه آینده به ظرفیت محدودی نیاز دارند
• پروژه‌هایی که منطق کنترل دسترسی آنها ساده یا متوسط است

البته «۸ خروجی بودن» به‌تنهایی به معنی مناسب بودن دستگاه برای همه این پروژه‌ها نیست؛ قابلیت‌های مدیریتی و روش احراز هویت نیز باید با نیاز پروژه هماهنگ باشند.

چه زمانی ۱۲ خروجی انتخاب کنیم؟

وقتی تعداد مسیرهای قابل‌کنترل از ظرفیت موردنیاز یک سیستم ۸ خروجی بیشتر باشد، می‌توان به سراغ سیستم‌های ۱۲ خروجی رفت.

این انتخاب می‌تواند برای ساختمان‌هایی مناسب باشد که تعداد توقف‌های بیشتری نیاز به کنترل دارند یا پروژه از ابتدا ظرفیت بیشتری برای مسیرهای مستقل در نظر گرفته است.

همچنین اگر پروژه احتمال توسعه در آینده دارد، در نظر گرفتن مقداری ظرفیت آزاد می‌تواند از تعویض سیستم در آینده جلوگیری کند.

چه زمانی ۱۶ خروجی مناسب است؟

سیستم ۱۶ خروجی برای پروژه‌هایی مناسب است که تعداد مسیرهای کنترل‌شده آنها در محدوده ظرفیت ۱۶ خروجی قرار می‌گیرد.

برای مثال، در یک ساختمان بزرگ‌تر ممکن است تعداد زیادی از توقف‌ها نیازمند کنترل مستقل باشند.

در چنین پروژه‌ای استفاده از سیستم ۱۶ خروجی می‌تواند امکان مدیریت تعداد بیشتری از مسیرهای دسترسی را فراهم کند.

اما باز هم انتخاب باید بر اساس مسیرهای واقعاً موردنیاز پروژه انجام شود، نه صرفاً تعداد طبقات یا واحدهای ساختمان.

چه زمانی ۲۴ یا ۳۲ خروجی لازم می‌شود؟

در پروژه‌های بزرگ‌تر، تعداد مسیرهای قابل‌کنترل ممکن است به بیش از ۱۶ مسیر برسد.

در این شرایط، سیستم‌های ۲۴ و ۳۲ خروجی برای پروژه‌هایی با تعداد بیشتری مسیر مستقل قابل‌کنترل کاربرد دارند.

برای مثال می‌توان پروژه‌هایی با تعداد توقف زیاد، ساختمان‌های بزرگ، پروژه‌های سازمانی یا پروژه‌هایی را در نظر گرفت که تعداد زیادی از مسیرهای دسترسی باید به‌صورت مستقل مدیریت شوند.

در سیستم‌های ۳۲ خروجی، ظرفیت بالاتری برای چنین پروژه‌هایی در اختیار قرار می‌گیرد و در برخی پروژه‌ها می‌توان از تمام این ظرفیت استفاده کرد.

آیا بهتر است همیشه تعداد خروجی بیشتری انتخاب کنیم؟

نه.

انتخاب سیستم با خروجی بسیار بیشتر از نیاز پروژه الزاماً تصمیم بهتری نیست.

تعداد خروجی بیشتر زمانی ارزش دارد که واقعاً برای پروژه موردنیاز باشد یا برای توسعه آینده توجیه داشته باشد.

اگر یک ساختمان فقط به چند مسیر مستقل کنترل‌شده نیاز دارد، استفاده از یک سیستم بسیار بزرگ‌تر ممکن است هزینه و پیچیدگی پروژه را بدون ایجاد مزیت واقعی افزایش دهد.

از طرف دیگر، انتخاب سیستمی که دقیقاً در مرز ظرفیت موردنیاز قرار دارد نیز ممکن است برای پروژه‌ای که احتمال توسعه آن زیاد است، تصمیم مناسبی نباشد.

بنابراین باید بین نیاز فعلی، توسعه احتمالی آینده و هزینه پروژه تعادل برقرار کرد.

یک جدول ساده برای انتخاب اولیه

این جدول فقط یک راهنمای اولیه برای انتخاب ظرفیت خروجی است. در پروژه واقعی باید نحوه سیم‌کشی، نوع ورودی فرمان آسانسور، توقف‌های آزاد، توقف‌های مشترک، نیاز به توسعه آینده و قابلیت‌های مدیریتی سیستم نیز بررسی شود.

تعداد واحدهای ساختمان هم معیار مستقیمی برای تعداد خروجی نیست

یک اشتباه رایج این است که تعداد واحدها را مستقیماً برابر تعداد خروجی در نظر بگیریم.

برای مثال، یک ساختمان ۱۰ واحدی لزوماً به ۱۰ خروجی نیاز ندارد.

ممکن است چند واحد از یک توقف مشترک استفاده کنند، یا هر واحد به یک توقف مشخص دسترسی داشته باشد، یا یک کاربر به چند توقف مختلف مجاز باشد.

بنابراین:

تعداد واحدها ≠ تعداد توقف‌ها ≠ تعداد خروجی‌های موردنیاز

هر کدام از این اعداد مفهوم متفاوتی دارند.

ظرفیت آینده را هم در نظر بگیرید

هنگام انتخاب اکسس کنترل برای یک پروژه جدید، فقط وضعیت فعلی را بررسی نکنید.

اگر احتمال دارد در آینده:

• توقف دیگری به سیستم کنترل دسترسی اضافه شود،
• ساختمان توسعه پیدا کند،
• مسیرهای بیشتری تحت کنترل قرار بگیرند،
• یا نیازهای مدیریتی پروژه افزایش پیدا کند،

بهتر است ظرفیت سیستم از ابتدا با در نظر گرفتن این احتمال انتخاب شود.

البته ظرفیت خروجی تنها عامل توسعه‌پذیری نیست و باید قابلیت‌های مدیریتی سیستم نیز بررسی شود.

در نتیجه، انتخاب بین ۸، ۱۲، ۱۶، ۲۴ و ۳۲ خروجی یک انتخاب صرفاً عددی نیست؛ بلکه باید بر اساس تعداد مسیرهای مستقل قابل‌کنترل، نحوه استفاده از آسانسور، نیازهای مدیریتی و احتمال توسعه پروژه انجام شود.