تعریف دسترسی چندطبقه برای کاربران آسانسور

در ساختمان‌های چندطبقه، همیشه لازم نیست یک کاربر فقط به یک طبقه دسترسی داشته باشد. تعریف دسترسی چندطبقه برای کاربران آسانسور این امکان را فراهم می‌کند که مدیر ساختمان یا مسئول امنیت، برای هر فرد دقیقاً مشخص کند به کدام توقف‌ها اجازه دسترسی داشته باشد.

برای مثال، یک ساکن می‌تواند علاوه بر طبقه محل سکونت خود، به پارکینگ، انباری و سایر مشاعات ساختمان نیز دسترسی داشته باشد؛ در حالی که فرد دیگری ممکن است فقط به یک یا چند طبقه مشخص دسترسی داشته باشد.

دسترسی چندطبقه در اکسس کنترل آسانسور یعنی چه؟

در یک اکسس کنترل چندخروجی، هر توقف آسانسور می‌تواند به صورت مستقل در سیستم مدیریت شود.

بنابراین مدیر ساختمان می‌تواند برای هر کاربر یک مجموعه مشخص از توقف‌های مجاز تعریف کند.

به عنوان مثال ممکن است برای یک کاربر این دسترسی تعریف شود:

P، B، 4 و R

یعنی این فرد اجازه دارد به پارکینگ P، پارکینگ یا طبقه B، واحد خود در طبقه 4 و توقف R دسترسی داشته باشد.

در مقابل، ممکن است کاربر دیگری فقط به توقف‌های P، B، 2 و R دسترسی داشته باشد.

این انعطاف‌پذیری یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های سیستم چندخروجی با یک سیستم محدودکننده ساده است.

یک مثال واقعی از تعریف دسترسی در ساختمان

فرض کنید یک ساختمان دارای توقف‌های زیر باشد:

• P
• B
• GF
• 1
• 2
• 3
• 4
• 5
• 6
• R

در این ساختمان، توقف P می‌تواند پارکینگ اصلی، توقف B پارکینگ یا فضای خدماتی، طبقات 1 تا 6 محل واحدهای مسکونی و R محل انباری‌ها یا سایر فضاهای ساختمان باشد.

در یک سناریوی معمول، توقف همکف یا GF آزاد است و کاربران برای ورود و خروج از ساختمان نیازی به احراز هویت برای آن ندارند.

اما مدیر می‌تواند بر اساس سیاست امنیتی ساختمان، این وضعیت را نیز تغییر دهد.

دسترسی ساکنان فقط به طبقه محل سکونت محدود نمی‌شود

یکی از اشتباهات رایج در طراحی سیستم کنترل تردد این است که تصور کنیم ساکن هر طبقه فقط باید به همان طبقه دسترسی داشته باشد.

در یک ساختمان واقعی، ساکن معمولاً به فضاهای مشترک و مشاعات نیز نیاز دارد.

برای مثال می‌توان برای ساکن طبقه اول این دسترسی را تعریف کرد:

P، B، 1، R

برای ساکن طبقه دوم:

P، B، 2، R

برای ساکن طبقه سوم:

P، B، 3، R

و به همین ترتیب:

• طبقه 4: P، B، 4، R
• طبقه 5: P، B، 5، R
• طبقه 6: P، B، 6، R

در این مدل، هر ساکن علاوه بر طبقه خودش به پارکینگ‌ها و فضای انباری یا مشاعات مورد نیاز نیز دسترسی دارد.

آیا می‌توان برای یک نفر چند طبقه تعریف کرد؟

بله. در سیستم چندخروجی، محدودیتی وجود ندارد که هر فرد فقط به یک توقف دسترسی داشته باشد.

تعداد توقف‌های مجاز برای هر کاربر می‌تواند بر اساس سیاست ساختمان یا سازمان تعیین شود.

برای مثال، اگر فردی مالک دو واحد در طبقات سوم و پنجم باشد، می‌توان دسترسی او را به شکل زیر تعریف کرد:

P، B، 3، 5، R

بنابراین یک کارت یا اثر انگشت می‌تواند برای دسترسی به هر دو واحد مورد استفاده قرار گیرد.

دسترسی چندطبقه برای مالک چند واحد

این قابلیت در ساختمان‌هایی که بعضی مالکان بیش از یک واحد دارند اهمیت زیادی دارد.

فرض کنید شخصی مالک یک واحد در طبقه سوم و یک واحد در طبقه پنجم باشد.

به جای تعریف دو سیستم جداگانه، مدیر ساختمان می‌تواند برای همان کاربر دسترسی به هر دو توقف را تعریف کند.

در صورت نیاز، همین فرد می‌تواند علاوه بر دو طبقه، به پارکینگ‌ها و مشاعات نیز دسترسی داشته باشد.

دسترسی ویژه برای اعضای خانواده

در بعضی ساختمان‌ها ممکن است افراد یک خانواده در چند واحد مختلف سکونت داشته باشند یا رفت‌وآمد خانوادگی میان چند واحد وجود داشته باشد.

در چنین شرایطی مدیر می‌تواند بر اساس سیاست ساختمان، برای یک کاربر دسترسی به توقف‌های بیشتری تعریف کند.

بنابراین سیستم مجبور نیست برای تمام ساکنان یک الگوی ثابت داشته باشد.

دسترسی هر کاربر می‌تواند متناسب با نیاز واقعی او تعریف شود.

دسترسی مدیر ساختمان به چندین طبقه

مدیر ساختمان معمولاً شرایط متفاوتی نسبت به ساکنان دارد.

ممکن است مدیر به تمام طبقات، پارکینگ‌ها، انباری‌ها و سایر فضاهای ساختمان نیاز داشته باشد.

در سیستم چندخروجی می‌توان برای مدیر ساختمان دسترسی گسترده‌تری تعریف کرد، بدون اینکه لازم باشد همین دسترسی برای سایر ساکنان نیز فعال شود.

دسترسی نیروهای خدماتی و فنی

همین منطق را می‌توان برای نیروهای خدماتی، نگهبان، تکنسین و پیمانکاران نیز به کار برد.

برای مثال ممکن است نیروی خدماتی فقط به P، B و R دسترسی داشته باشد و نیازی به دسترسی به طبقات مسکونی نداشته باشد.

یا تکنسین تأسیسات بتواند به طبقات فنی مشخص دسترسی داشته باشد.

در یک سازمان یا شرکت نیز مسئول امنیت می‌تواند دسترسی کارکنان را بر اساس محل فعالیت آنها تعیین کند.

یک کاربر چگونه به طبقات مجاز خود دسترسی پیدا می‌کند؟

در یک سناریوی معمول، قبل از احراز هویت کاربر، فقط کلید توقف همکف فعال است.

فرض کنیم برای ساکن طبقه چهارم این دسترسی تعریف شده باشد:

P، B، 4، R

کاربر کارت خود را ارائه می‌کند یا اثر انگشت خود را شناسایی می‌کند.

پس از تأیید هویت، کلیدهای توقف‌های مجاز برای مدت کوتاهی، مثلاً 5 ثانیه، آماده دریافت فرمان می‌شوند.

کاربر در این مدت کلید طبقه مورد نظر خود را فشار می‌دهد یا لمس می‌کند.

بنابراین کارت یا اثر انگشت مستقیماً آسانسور را به یک طبقه خاص نمی‌فرستد؛ بلکه ابتدا دسترسی‌های مجاز کاربر را فعال می‌کند و سپس کاربر توقف مورد نظر را انتخاب می‌کند.

در صورت نیاز، کاربر می‌تواند در همان بازه زمانی یکی از توقف‌های مجاز دیگر را نیز انتخاب کند.

چرا فعال شدن موقت کلیدهای مجاز اهمیت دارد؟

فعال شدن موقت خروجی‌ها باعث می‌شود کلیدهای طبقات فقط در زمان لازم در دسترس کاربر قرار بگیرند.

به این ترتیب، پس از پایان زمان مجاز، توقف‌هایی که کاربر اجازه دسترسی به آنها را ندارد همچنان غیرقابل استفاده باقی می‌مانند.

این روش، کنترل دقیق‌تری نسبت به آزاد بودن دائمی کلیدهای طبقات ایجاد می‌کند.

آیا همکف همیشه باید آزاد باشد؟

در ساختمان‌های معمولی، معمولاً کلید توقف همکف یا GF آزاد باقی می‌ماند.

دلیل آن ساده است؛ ساکنان و مهمانان برای خروج از ساختمان باید بتوانند آسانسور را به همکف فراخوانی کنند.

اما این یک قانون تغییرناپذیر نیست.

در ساختمان‌های امنیتی، سازمان‌ها یا پروژه‌هایی که سطح کنترل تردد بالاتری نیاز دارند، می‌توان سناریوی متفاوتی طراحی کرد و حتی دسترسی به همکف را نیز کنترل کرد.

آیا می‌توان دسترسی یک کاربر را بعداً تغییر داد؟

بله.

یکی از مزیت‌های مهم سیستم‌های قابل مدیریت این است که دسترسی کاربران ثابت و غیرقابل تغییر نیست.

مدیر ساختمان می‌تواند در صورت تغییر شرایط، توقف‌های مجاز یک کاربر را اضافه یا حذف کند.

برای مثال اگر فردی در ابتدا فقط مالک واحد طبقه سوم باشد و بعداً واحد طبقه پنجم را نیز خریداری کند، می‌توان دسترسی طبقه پنجم را به دسترسی‌های او اضافه کرد.

برعکس، اگر فردی واحد خود را بفروشد، می‌توان دسترسی او به آن توقف را حذف کرد.

آیا برای تغییر دسترسی به تکنسین نیاز است؟

در راهکارهای نوین کیا تک، هدف این است که مدیریت معمول کاربران تا حد امکان در اختیار مدیر ساختمان باشد.

در مدل‌هایی که مدیریت با ریموت تنظیمات ارائه می‌شود، مدیر می‌تواند مطابق راهنمای فارسی دستگاه، عملیات تعریف، حذف و تغییر دسترسی کاربران را انجام دهد و برای تغییرات معمول نیازی به حضور تکنسین فنی نداشته باشد.

این موضوع به‌خصوص در ساختمان‌های پرکاربر اهمیت دارد؛ زیرا برای هر تغییر کوچک، مراجعه تکنسین هزینه و زمان اضافی ایجاد می‌کند.

اگر کارت یا تگ کاربر گم شود چه می‌شود؟

در سیستم‌هایی که مدیریت شناسه کاربران را پشتیبانی می‌کنند، می‌توان دسترسی کارت یا تگ گمشده را بدون در اختیار داشتن خود کارت حذف کرد.

به همین دلیل بهتر است هنگام تعریف هر کاربر، شناسه مربوط به او به صورت منظم در یک فایل یا فهرست مدیریتی ثبت شود.

در این حالت، مدیر ساختمان می‌تواند در صورت گم شدن کارت یا تغییر وضعیت کاربر، دسترسی مربوط به آن شناسه را حذف یا اصلاح کند.

تعریف دسترسی برای کارت و اثر انگشت

در سیستم‌های ترکیبی، یک فرد می‌تواند هم کارت یا تگ RFID و هم اثر انگشت داشته باشد.

می‌توان هر دو روش را برای همان کاربر و همان دسترسی‌ها تعریف کرد.

در این حالت، فرد برای استفاده از آسانسور می‌تواند بدون نیاز به همراه داشتن کارت، از اثر انگشت خود استفاده کند.

این موضوع برای ساختمان‌های لوکس اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ زیرا بسیاری از کاربران ترجیح می‌دهند برای تردد روزمره کارت همراه خود نداشته باشند.

آیا می‌توان برای یک فرد دو شناسه جداگانه تعریف کرد؟

بله.

در صورت نیاز می‌توان برای یک فرد کارت و اثر انگشت را با شناسه‌های جداگانه مدیریت کرد.

این روش زمانی مفید است که مدیر ساختمان بخواهد روش‌های احراز هویت یک فرد را به صورت مستقل مدیریت کند.

تعریف دسترسی چندطبقه در ساختمان‌های لوکس

در ساختمان‌های لوکس، کنترل دسترسی فقط یک موضوع امنیتی نیست؛ بلکه بخشی از تجربه کاربر و طراحی ساختمان نیز محسوب می‌شود.

پنل شستی کابین یکی از پرکاربردترین نقاط تماس مسافر با آسانسور است.

وقتی یک ساختمان دارای کابین زیبا، سیستم هوشمندسازی و طراحی داخلی لوکس است، استفاده از یک پنل شستی ساده و قدیمی می‌تواند با فضای کلی ساختمان هماهنگ نباشد.

به همین دلیل می‌توان کارتخوان، سنسور اثر انگشت و سایر تجهیزات کنترل تردد را از ابتدا در طراحی پنل کابین در نظر گرفت.

تعریف دسترسی چندطبقه در ساختمان‌های امنیتی

در ساختمان‌های امنیتی، سیاست دسترسی می‌تواند سخت‌گیرانه‌تر باشد.

برای مثال ممکن است همکف نیز فقط برای کاربران مجاز فعال شود یا برای خروج مهمان سناریوی احراز هویت جداگانه تعریف شود.

در چنین پروژه‌هایی، تعریف دسترسی دیگر صرفاً به «طبقه محل سکونت» محدود نیست و می‌تواند بر اساس نقش، موقعیت شغلی و سیاست امنیتی سازمان طراحی شود.

تفاوت تعریف دسترسی چندطبقه با یک رمز عمومی

در سیستم مبتنی بر رمز عمومی، معمولاً یک رمز در اختیار تعداد زیادی از افراد قرار می‌گیرد.

مشکل این روش این است که با انتشار رمز، کنترل مدیر ساختمان بر اینکه چه کسی از آسانسور استفاده می‌کند کاهش پیدا می‌کند.

در مقابل، در سیستم چندخروجی می‌توان دسترسی هر فرد را مستقل تعریف و در صورت نیاز اصلاح یا حذف کرد.

به همین دلیل برای ساختمان‌هایی که کنترل دقیق دسترسی طبقات اهمیت دارد، استفاده از شناسه‌های اختصاصی مانند کارت، تگ یا اثر انگشت راهکار حرفه‌ای‌تری است.

تعریف دسترسی چندطبقه چه مزیتی برای مدیر ساختمان دارد؟

• تعریف دسترسی متفاوت برای هر کاربر
• امکان دسترسی یک فرد به چند توقف
• امکان دسترسی به پارکینگ و مشاعات در کنار طبقه محل سکونت
• امکان تعریف دسترسی ویژه برای مدیر ساختمان
• امکان تعریف دسترسی برای نیروهای خدماتی و فنی
• امکان تغییر دسترسی کاربران
• امکان حذف دسترسی کاربر در صورت تغییر شرایط
• امکان حذف دسترسی کارت یا تگ گمشده بدون در اختیار داشتن آن
• امکان استفاده از کارت، تگ و اثر انگشت در سناریوهای مختلف
• قابلیت طراحی سناریوهای سفارشی برای ساختمان‌های خاص

یک نمونه ساده از جدول دسترسی کاربران

جمع‌بندی

تعریف دسترسی چندطبقه برای کاربران یعنی مدیر ساختمان بتواند به جای یک دسترسی یکسان برای همه، برای هر فرد دقیقاً مشخص کند کدام توقف‌های آسانسور برای او مجاز است.

این دسترسی می‌تواند فقط یک توقف، چند توقف، طبقه محل سکونت به همراه پارکینگ و مشاعات، یا حتی چند واحد در طبقات مختلف باشد.

مهم‌ترین مزیت این روش، انعطاف‌پذیری آن است؛ زیرا سیاست دسترسی ساختمان می‌تواند در طول زمان تغییر کند و دسترسی کاربران نیز متناسب با آن اصلاح شود.

در ساختمان‌های مسکونی، این قابلیت برای مدیریت دسترسی ساکنان، مشاعات، پارکینگ و انباری‌ها کاربرد دارد و در ساختمان‌های اداری و امنیتی می‌توان آن را بر اساس نقش و سطح دسترسی افراد طراحی کرد.

اگر برای پروژه خود به دنبال اکسس کنترل آسانسور هستید، ابتدا تعداد توقف‌های قابل کنترل و سناریوی دسترسی کاربران را مشخص کنید. سپس می‌توان تعداد خروجی و روش احراز هویت مناسب، مانند کارت RFID، تگ یا اثر انگشت را انتخاب کرد.